# Durağın

> *Yaşadığın rol artık senin gibi hissettirmediğinde.*

**Language:** TR
**Source:** wecome1.com - Transparent Awareness

---

Kendini oynamaktan yorulunca ne olur?
Bir an gelir ki, hayattan artık yorulmazsın —
birinin içinde olmaktan yorulursun.

Hala uyanıyorsun.
Hala konuşuyorsun.
Hala başkaları için mantıklı olan şekillerde hareket ediyorsun.

Ama içte, sessiz bir mesafe açılır.

Kendini ne kadar sık sergilediğini fark etmeye başlarsın.
Sözlerinin gerçeğinden önce geldiği ne kadar sık olur.
Reaksiyonlarının, kimse izlemese bile, ne kadar sık prova edilmiş gibi hissettirdiği.

Bu ikiyüzlülük değil.
Bu hayatta kalmaktır.

Bir noktada, hangi versiyonunun kabul edilebilir olduğunu öğrendin.
Hangi tonun güvenli hissettirdiğini.
Hangi arzuların adlandırılmadan daha iyi kaldığını.

Ve yavaşça, net bir karar vermeden, o şekle adım attın.

Sorun, bu versiyonun sahte olması değil.
Sorun, bunun özel hale gelmesidir.

Kendini sergilemeyi bıraktığın an dramatik değildir.
Aniden bir dürüstlük yoktur.
Cesur bir beyan yoktur.

Sadece çabadan ince bir geri çekilme vardır.

Artık açıklama yapmayı bu kadar bırakıyorsun.
Kanıtlamayı bırakıyorsun.
Nasıl algılandığını düzeltmeyi bırakıyorsun.

Artık umursamadığın için değil —
bir şey daha derin artık işbirliği yapmadığı için.

Bu, kim olduğunu keşfetmek değildir.
Bu, kim olmadığının sessiz bir salınımıdır.

Ve o yokluk —
kimliğin gevşediği o garip, açık alan —
 daha dürüst bir hayatın nefes almaya başladığı yerdir.